...

Nestes dois meses de vida erasmus
Pasaram moitas coisas , anecdóticas, simbólicas, estupideces, absorduces e etc


Pero neste bloguiño adicado a contar coisas do erasmus
Vou falar do xénero humano e falar da xente que conforma este andar desastroso e cervejeiro erasmusil



A primeira persoa que coñecín aquí en Coimbra foi o Diego, brasileiro do grande rio do sul, rio grande do sul, gaucho ensimismado en que con orgullo nao sabe falar portuñol.
Chegou con Domingo e juntos vimos o único piso bo que se veu en Coimbra nos últimos anos.
Seguimos na búsqueda de morada.
E foi aí cando coñecimos, un dia despois a Rocío, rosiiiioooo, a minha vizinha actual e a psicóloga que me levou onda o meu quarto.
Actualmente compartimos dias e noites , cozinha e lavadora.
Neste findesemana imos darlhe trabalho a sua familia a donde-se-habla-bien-el-español.


Un dia despois de atopar piso fun a minha primeira aula de portugues e alí conhecín a Albert porque levaba uma camiseta de oleiros modo paremos la bestia .
naceu a utopía de Cesures . o comando mondego livre nunca tería nacido sem a intervención da utopía de Cesures.
Naceu a corrente do cabelo comprimido-hoje, que Guillermo e rubén apoiaron sempre.


A patri coñecémola no pizza hut
Cando albert, rocio e mais eu xa non sabiamos o que fazer para non morrer de fame.
Nese mesmo dia parareceu fran e arregloume a chancla que me rompeu pero a chancla non durou moito igualmente. Fran antontem escaneoume o portátil e imos no seu cochiño do ano 4 de viagem por aí

Ruben e Guillermo e fran procurarom piso xuntos porque finalemente aquela noite ceamos todos xuntos no pizza hut
Hoy por hoy
viven pertisimo de nós.
pero Guillermo vaise a cambiar para o piso de Albert
porque Albert vai a viver a republica de Manel
a Manel conhecino na festa da casa vermelha porque mirei para el e el mirou para min no punto exacto que indica que desde coimbra a coruña há a mesma distança que desde coimbra a faro.
E se temblo moito hoxe e porque teño medo / medísimo , e se temblo agora xa poucas veses é de frío .


Patri e eu con rosio de piquete somos as meninas da nosa pandilla de meninos

e

Xuntos formamos
A línea perigosa
E o botellón da plaza oito de maio.
Cantamos o himno de andalucía as vezes.
Andaluces pedid tierra y libertad
Consideramos que a canción de amor mellor de tódolos tempos é un beso y una flor de nino bravo
Porque disque non hai nada máis bonito nin mais intenso que aquilo
De
Dejaré mi tierra por ti
E
etc